Monique Spapens zoekt in haar bronzen beelden en schilderijen de grens tussen

abstractie en figuratie op. Haar fragmenten zijn een fractie van de werkelijkheid die haar torso’s, stieren en paarden

een zekere spanning en lichtvoetigheid meegeven. De beelden stralen door hun houdingen en vlakken

kracht uit, maar hebben door hun rondingen toch ook iets zachts.

‘Zacht en kracht zijn tegenstellingen die mij aanspreken, ik speel graag een beetje met de werkelijkheid'

'Met de Billen bloot'  en 'Hun Billen'

Hun billen zijn de onze niet. Dat ondervond
Ik als ik heren neer zag hurken achter hagen.
En bij die plonspartijen die de jeugd behagen
Ontdekte ik model en vorm van onze kont.

In veel gevallen vaster, bleker, minder rond,
Zo ziet ons achterwerk eruit, met ruige lagen
Beharing; vrouwenbillen daarentegen dragen
Slechts in de fraaie gleuf een bloei van welig bont.

Een blootheid die aandoenlijk is en wondermooi
Als slechts bij engelen op vrome taferelen
Tovert op deze wang een glimlachende plooi.

O naakt zijn om het spel van lust en rust te spelen,
Zijn hoofd te keren naar de uitverkoren prooi
En in gefluister snikken met elkaar te delen!

Arthur Rimbaud